Merhaba, ben Ceren. 26 yaşındayım ve Pendik’te yaşıyorum. Boyum 1.66, kilom 57. Bu tıp bilgiler birinci bakışta bir fikir verir lakin bence bir insanın asıl ölçüsü; hayata nasıl baktığı, kendini nasıl taşıdığı ve karşısındakine nasıl bir alan açtığıyla anlaşılır. Ben, gündelik hayatın içinde küçük detaylara mana yüklemeyi sevenlerdenim. Bazen bir rüzgârın saçımı dağıtması, bazen yeni yapılmış bir kahvenin kokusu, bazen de gün batımında kısa bir yürüyüş… Küçük görünen şeylerin aslında insanın ruhunu toparladığına inanıyorum.
Alışveriş benim için yalnızca beğen-al değil; kendimi söz etmenin bir lisanı üzere. Tarz dediğin şeyin, diğerlerinin beğenisine nazaran değil, kendi iç sesinle uyumlu olduğunda hoş olduğuna inanıyorum. Bazen bir aksesuar, bazen kolay bir tişört… Yanlışsız modül, insanın gününü toparlayabiliyor. Bu yüzden alışverişi seviyorum: seçmeyi, yakıştırmayı, kendime küçük sürprizler yapmayı. Ve evet, itiraf edeyim; bir şey bulduğumda tam aradığım! hissi bana çocuk üzere sevinç veriyor.
Makyaj da misal bir yerden geliyor. Ben makyajı saklanmak için değil, parlamak için kullanıyorum—ama gösteriş manasında değil; kendime yeterli gelmek manasında. Bazen yalnızca rimel ve dudak balmı, bazen eyeliner… Ruh halim neyse yüzümde de onun izi olsun istiyorum. Zira kendime itina göstermek, kendimi sevmemin en pratik hâli üzere.
Yoga ise hayatımın sessiz gücü. Dışarıdan bakınca yalnızca esneme üzere görünebilir lakin benim için yoga; kendime buradayım demenin bir yolu. Gün içinde zihnim hızlandığında, nefesle tekrar yere basmayı öğreniyorum. Her pozda şunu hatırlıyorum: Tez etmek zorunda değilim. Her şey çabucak çözülmek zorunda değil. Bazen yalnızca durup nefes almak bile kâfi. İşte bu yüzden yoga, benim için bir spor değil; bir karakter alışkanlığı.
Yemek yapmak… Sanırım beni en âlâ anlatan yerlerden biri mutfak. Yemek yaparken bir şeyleri tamir ediyormuş üzere hissediyorum: günün yorgunluğunu, başımdaki dağınıklığı, bazen içimdeki sessizliği… Tanımlara bağlı kalmayı severim lakin bazen de içgüdüsel giderim; biraz baharat, biraz merak, biraz da olursa olur hamaseti. Ve en çok şu fikri seviyorum: Bir sofrada iki kişi gülümseyebiliyorsa, gün sahiden yeterli geçmiştir.
Pendik escort olarak burada aradığım şey; büyük laflar değil, gerçek bir bağ. Ben sohbetin nasılsından ibaret kalmadığı, iki insanın birbirini hakikaten merak ettiği münasebetleri seviyorum. Bağlantısı güçlü, saygılı, hudutları olan fakat sevgiyi de sakınmadan gösterebilen biri… Ben buyum diyebilen ve karşısındakine de sen de ol diyebilen biri. Mizah benim için çok kıymetli; zira hayat bazen ağırlaşırken onu hafifleten şey, birebir şeye gülebilmek. Birebir vakitte samimiyet de değerli: Kendini olduğundan farklı göstermeye çalışan biriyle uzun uzun konuşamam. Zira bence çekicilik; rol yapmadan da etkileyebilmekte.
Ben Pendik’te yaşıyorum lakin aslında problem bir semt değil; sıkıntı hayatı paylaşma biçimi. Birlikte yeni yerler keşfetmek, küçük kaçamaklar planlamak, bazen de meskende sinema açıp yanına ben yaptım dediğim bir tabak koymak… Benim romantizm anlayışım bu türlü: sade fakat ihtimamlı. Abartısız fakat unutulmaz. Şayet sen de tanışmak sözünü süratli tüketilen bir şeye çevirmeden, sahiden tanımaya niyetliysen; tahminen birebir yerde buluşabiliriz. Bildiri atarken klişeler yerine bir şey sor: Son vakitlerde seni sahiden âlâ hissettiren şey neydi? Bazen bir insanın karşılığı, onun bütün cümlelerinden daha çok şey anlatır.
